امام حسین علیه السلام در کلام معصومین علیهم السلام

پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله فرمود: «حُسَیْنٌ مِنّی وَ أَنَا مِنْ حُسَیْنٍ(1)؛ حسین از من است و من از حسینم.»، «أَلْحَسَنُ وَالْحُسَیْنُ سَیِّدا شَبابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ(2)؛ حسن و حسین دو آقای جوانان بهشتند.‌»، «اِنَّ لِقَتْلِ الْحُسَیْنِ حَرارَةً فی قُلوُبِ الْمُؤْمِنینَ لاتَبْرَدُ أَبْداً(3)؛ براستی که برای قتل حسین حرارتی در دل‌های مؤمنان است که هرگز خاموش نمی‌شود.» و «أَحَبَّ اللَّهُ مَنْ أَحَبَّ حُسَیْناً(4)؛ خداوند هرکه را که حسین را دوست بدارد، دوست می‌دارد.»

امام علی علیه السلام به فرزند خود نظر کردند و فرمودند: «یا عَبْرَةَ کُلِّ مُؤْمِنٍ، فَقالَ: أَنَا یا أَبَتاهُ؟ قالَ: نَعَمْ یا بُنَی(5)؛‌ای اشک هر مؤمن. [امام حسین علیه السلام] گفت: من‌ای پدر؟ فرمود: بله فرزندم.»

 فاطمه زهراعلیها السلام درباره آن حضرت چنین می‌فرمایند: «فَلَمَّا صارَتِ السِّتَّةُ کُنْتُ لا أَحْتاجُ فِی اللَّیْلَةِ الظَّلْماءِ اِلی مِصْباحٍ وَ جَعَلْتُ أَسْمَعُ اِذاخَلَوْتُ فی مُصَلَّای التَّسْبیحَ وَ التَّقْدیسَ فی باطِنی (6)؛ آنگاه که حسین علیه السلام (هنگام بارداری) به شش ماهگی رسید، در شب تاریک به چراغ نیاز نداشتم و هنگام عبادت خدا و خلوت با حق، صدای تسبیح و تقدیس [وی را] در باطن خود می‌شنیدم.»

امام سجادعلیه السلام: در شهر شام، هنگام معرفی خود چنین فرمود: «أَنَا ابْنُ مَنْ بَکَتْ عَلَیْهِ مَلائِکَةُ السَّماءِ، أَنَا ابْنُ مَنْ ناحَتْ عَلَیْهِ الْجِنُّ فی الأَرْضِ وَ الطَّیْرُ فِی الْهَواءِ(7)؛ من فرزند کسی هستم که ملائکه آسمان بر او گریست، من فرزند کسی هستم که جن در زمین و پرندگان در هوا بر او نوحه خواندند.»

امام باقرعلیه السلام فرمود: «ما بَکَتِ السَّماءُ عَلی أَحَدٍ بَعْدَ یَحْیی بْنِ زَکَرِیَّا اِلاَّ عَلَی الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِی علیهما السلام فَاِنَّهابَکَتْ عَلَیْهِ أَرْبَعینَ یَوْماً(8)؛ [ملائکه] آسمان بعد از یحیی بن زکریا بر هیچکس گریه نکرد مگر بر حسین بن علی علیهما السلام که چهل روز بر او گریه کرد.»

امام صادق علیه السلام فرمود: «حَنِّکوُا أَوْلادَکُمْ بَتُرْبَةِ الْحُسَیْنِ علیه السلام فَاِنَّهُ أَمَلُ کُلِّ دَاءٍ(9)؛ کام فرزندان خود را با تربت حسین علیه السلام بردارید که شفای هر مرض است.»

امام جوادعلیه السلام فرمود: «مَنْ زارَ الْحُسَیْنَ علیه السلام لَیْلَةَ ثَلاثٍ وَ عِشْرینَ مِنْ شَهْرِ رَمَضانَ وَ هِی اللَّیْلَةُ الَّتی یُرْجی أَنْ تَکوُنَ لَیْلَةَ الْقَدْرِ وَ فیها یُفْرَقُ کُلُّ أَمْرٍ حَکیمٍ، صافَحَهُ أَرْبَعَةٌ وَ عِشْرُونَ أَلْفَ مَلَکٍ وَ نَبِی کُلُّهُمْ یَسْتَأْذِنُ اللَّهَ فی زیارةِ الحُسَینِ علیه السلام فی تِلْکَ اللَّیْلَةِ(10)؛ هرکس در شب بیست و سوم ماه رمضان -که امید است همان شب قدری باشد که هر امر حکیمی تنظیم می‌شود - امام حسین علیه السلام را زیارت کند، بیست و چهار هزار فرشته و پیامبر که همگی از خداوند برای زیارت حسین علیه السلام در چنین شبی اذن می‌طلبند، با او مصافحه می‌کنند.»

امام عسکری علیه السلام فرمود: «اَللَّهُمَّ اِنّی أَسْئَلُکَ بِحَقِّ الْمَوْلوُدِ فی هذَا الْیَوْمِ، الْمَوْعوُدِ بِشَهادَتِهِ قَبْلَ اِسْتِهْلالِهِ وَ وِلادَتِهِ، بَکَتْهُ السَّماءُ وَ مَنْ فیها وَ الأَرْضُ وَ مَنْ عَلَیْها وَ لَمَّا یَطَأُ لابَتَیْها، قَتیلِ الْعَبْرَةِ وَ سَیِّدِ الأَسْرَةِ، الْمَمْدوُدِ بِالنُّصْرَةِ یَوْمَ الْکَرَّةِ، الْمُعَوَّضِ مِنْ قَتْلِهِ أنَّ الأَئِمَّةَ مِنْ نَسْلِهِ، وَ الشِّفاءَ فی تُرْبَتِهِ...(11)؛ بار الها! از تو می‌خواهم به حق نوزادی که در چنین روزی (سوم شعبان) متولد شده، او که پیش از ولادت وعده شهادتش داده شده، او که آسمان و زمین و اهل آن‌ها در مصیبت وی گریستند، در حالی که هنوز بر زمین گام ننهاده بود. او که کشته اشک است و بزرگ خاندان، کسی که در رجعت پیروز گردد، و او که به عنوان پاداش [جانبازی و] شهادتش ادامه امامت در نسلش و شفا در تربتش قرار داده شد.»

امام زمان علیه السلام در زیارت ناحیه مقدسه، این گونه امام حسین علیه السلام را معرفی می‌کند: «کُنْتَ لِلرَّسوُلِ صلی الله علیه وآله وَلَداً وَ لِلْقُرآنِ مُنْقداً، و لِلأُْمَّةِ عَضُداً وَ فِی الطَّاعَةِ مُجْتَهِداً، حافِظاً لِلْعَهْدِ وَ الْمیثاقِ، ناکِباً عَلی سُبُلِ الفُسَّاقِ وَ باذِلاً لِلْمَجْهوُدِ، طَویلَ الرُّکوُعِ وَ السُّجُودِ، زاهداً فی الدُّنیا زُهْدَ الرَّاحِلِ عَنْها، ناظِراً اِلَیْها بِعَیْنِ الْمُسْتَوْحِشینَ مِنْها(12)؛ تو فرزند پیامبرصلی الله علیه وآله و مبیّن قرآن و یار و پشتیبان امّت و تلاش گر در راه اطاعت الهی، حافظ عهد و پیمان، از بین برنده راه‌های باطل و نفاق، طول دهنده رکوع و سجده، زاهد در دنیا مثل زهد کسی که از دنیا کوچ کننده است، نگاه کننده به آن با چشم کسانی که از آن وحشت دارند، هستی.»

1) بحارالأنوار، ج 43، ص 271.

2) همان، ص 265.

3) مستدرک الوسائل، ج 10، ص 318.

4) همان، ص 271.

5) بحارالأنوار، ج 44، ص 280.

6) همان، ج 43، ص 273.

7) همان، ج 45، ص 284.

8) همان، ص 211.

9) همان.

10) وسائل الشیعه، ج 10، ص 370.

11) بحارالأنوار، ج 98، ص 347 و مفاتیح الجنان، اعمال روز سوم شعبان.

12) زیارت ناحیه.

منبع سایت حوزه

/ 0 نظر / 14 بازدید